Clara Corral

Ziur nago ez nuela kantautore gisa lortu dudan guztia lortuko enpresan aurretik izan dudan esperientziarik gabe. Ibilbide horrek guztiak ezinbesteko tresnak eman zizkidan horrelako proiektu baterako: proiektu bat negoziatu, konbentzitu, egituratu, produktu bat sortu —kasu honetan, ni neu produktu bihurtu—, zenbakiak egin, cacheak kudeatu, taldeak koordinatu edo proiektu bat komunikabideetan mugitu.

Goi-mailako ikasketak hasi baino lehenagotik eta ikasketak amaitu arte, boluntario-jarduera handia izan zenuen, eta aldi berean unibertsitateko bi gradu egin zenituen. Nola bizi izan zenuen zure bizitzako aldi hori?

Beti sentitu izan dut nire harri-koskorra emateko premia eta baliagarri izan litekeen lekuan jarri beharra. Pertsonak bultzatzea izan da beti nire asmoetako bat, eta boluntariotzari esker oso bide koherentea aurkitu nuen hori egiteko. Ikasten ari nintzela APNABIn egin nuen boluntario lanetako bat Unibertsitateari berari esker izan zen, eta ikasten ari nintzela nire lehenengo lanetako bat izan zen, gizarte-lan bat.

Zenbat eta gehiago eman, orduan eta gehiago jasotzen duzula uste dut, eta etapa horretan oso modu kontzientean bizi izan nuen. Oso bestelako errealitateak ikusten ikasi nuen, eta orain perspektibaz begiratuta, garai hori bizi-eskola handia izan zen. Pertsona aktiboagoa, kontzienteagoa eta gaur egun musikaren bidez ere transmititzen saiatzen naizenarekin lerrokatuagoa egin ninduen: denok inspiratu, lagundu eta inpaktua sor dezakegu, baita keinu txikietatik ere.

Ondorengo hamabi urteetan ere jarduera bizi-bizia izan zenuen enpresa-esparruan. Nola eragin zuen zure bizitzako fase horrek ametsa errealitate bihurtzea erabakitzean eman zenuen pausoa antolatzen? Garapenean lagundu zizula uste duzu?

Erabat funtsezkoa izan zen. Ziur nago ez nuela kantautore gisa lortu dudan guztia lortuko enpresan aurretik izan dudan esperientziarik gabe. Ibilbide horrek guztiak ezinbesteko tresnak eman zizkidan horrelako proiektu baterako: proiektu bat negoziatu, konbentzitu, egituratu, produktu bat sortu —kasu honetan, ni neu produktu bihurtu—, zenbakiak egin, cacheak kudeatu, taldeak koordinatu edo proiektu bat komunikabideetan mugitu. Oinarri hori gabe musikan hastea oso bestelakoa izango zen. Seguruenik ilusioa izango nuen, baina ez proiektua orain lortzen ari den akabera eta profesionalizazio-maila. Enpresak irakatsi zidan ametsek, aireratzeko, egitura behar dutela.

Gainera, segurtasuna eman zidan. Erabaki estrategikoak hartzeko, ikuspegia defendatzeko eta prozesu konplexuak gidatzeko gai naizela jakiteak aukera eman dit jauzi hori beldur gutxiagorekin eta egitura handiagoarekin bizitzeko.

Orbitando lanak markatu zuen bizi-inflexio puntua. Zer esan nahi du zuretzat lan horrek?

Orbitando guztiaren hasiera izan zen. Kantatzera ausartu nintzen lehen aldia izan zen. Ordura arte, musika txikitako ametsa zen, baina sekula itxurarik eman gabea.
Dena oso modu sinplean hasi zen: lagunei bidali nien audio bat, nire lehengusuarekin batera konposatutako abesti batekin, Bilboko jaietan inspiratua. Keinu horrek eta nire inguruaren erantzunak oso gauza sakona konektatu zuten nigan. Nor nintzen gogoratzea bezalakoa izan zen, eta benetan dar-dar eragiten zidana.

Orbitando ez da abesti bat bakarrik; erabaki bat da. Entzuteko, amets bati forma emateko eta probatzen uzteko erabakia, nora eramango ninduen oso ondo jakin gabe. Hortik aurrera dena itxura hartzen hasi zen: abestiak, kontzertuak, taldea, proiektu artistikoa.
Horregatik diot maitasun berezia. Hainbeste festaren artean galdu nintzen unea irudikatzen du —horretaz hitz egiten du abestiak—, azkenean neure burua aurkitzeko.

Dena barne bulkada pertsonal baten askapenetik abiatu zen arren, giza talde batez inguratu zinen, eta argi dago neurri berean lan egiten eta gozatzen duzuela: Max Solà (zure lehengusua), Saul Santolaria, Cute Canallas… Konta iezaguzu Clara Corralen abesti baten sorreraren, bilakaeraren, garapenaren, akaberaren eta eszenaratzearen dinamikari buruzko zerbait.

Neure burua aurkitzea une hartan behar nituen pertsonak ezagutzearekin batera gertatu zen, ia modu naturalean. Nire lehengusua, Max Solà, funtsezkoa izan zen lehenengo konposizioetan. Handik gutxira iritsi zen Saul Santolaria, nire ekoizlea; Deusto Alumni programako Iñaki Vidaurrazaga nire aholkulariari esker ezagutu nuen. Haren bidez, ibilbide profesional luzeko musikariekin konektatu nuen eta, harrigarria bada ere, kontatu nahi nuenarekin bat egin zuten eta proiektuan parte hartu nahi izan zuten Carlos Velascok eta Fran Rubiok, Alejandro Sanzekin edo El Consorciorekin jo dutenek.

Lehenengo zuzenekoetarako, Sara Mauleóni esker lortu zuen eszenatokian konfiantza irabaztea, eta aurrerago, proiektua pauso bat harago eramateko beharra sentitu nuen, eta Cute Canallas banda osatu nuen, musikari profesionalekin.

Zuzenekoetan, abesti bakoitzaren atzean zer istorio dagoen azaltzen diot publikoari, bakoitzak mezu bat duelako eta esnatzeko mugimendu bat delako.

Zer duzu pentsatuta datozen hilabeteetarako? Non aurkituko zaitugu?

Une honetan bultzada handiko une batean nago, nire lehen diskoaren kaleratzea planifikatzen ari bainaiz; maiatzerako dago aurreikusia eta orain arte ateratzen aritu naizen abesti guztiak bilduko ditu. Prozesu osoa nire sare sozialetan partekatzen dut, bereziki Instagramen (@clara.corral)

Gainera, San Marino Song Contest lehiaketan hautatzeko prozesuan parte hartzen ari naiz, Eurovision San Marinoren esparruan.

Aldi berean, proiektua zuzenean aurkezten jarraituko dut. Kontzertu batzuk itxita ditut eta Latinoamerikan bira bat egiteko aukera aztertzen ari naiz.

Etorkizun bikaina iragartzen dizugu. Amaitzeko, esango zeniguke zer oroitzapen gordetzen dituzun Deustuko Unibertsitatetik pasatu zinen garaiaz?

Oso oroitzapen onak ditut, eta, hasieran esan dudan bezala, uste dut Deustuko Unibertsitatea funtsezko pieza dela orain nagoen bizi unerako.

Deustuko Unibertsitateak aukera asko eman dizkit, pertsonak eta bizitzari konpromisoz eta zentzu kritikoz begiratzeko modu bat. Han ikasi nuen ahalegintzen, inplikatzen eta proiektuek norberarengandik haratago eragina izan dezaketela sinesten.

Gero hartu ditudan erabaki askok, bai arlo profesionalean eta bai pertsonalean, etapa horretan dituzte sustraiak. Horregatik sentitzen dut ezin izango nintzela eszenatokira iritsi aurretik enpresatik igaro gabe. Zalantzarik gabe, nire bidea enpresatik eszenatokira pasatu da, eta ilusio berezia egiten dit Deustuko Unibertsitatean nire ametsaren ibilbidea kontatu ahal izateak.